Gdyby pięknego lepiej dowcipu był użył.

Niechaj cnota i serce twe w pismach jaśnieje.

Ileż częstokroć złego przez to się nie dzieje,

Gdy rozpuściwszy pióro, że aż ucho boli,

Uczy bezwstydnym autor wyrazem swywoli;

Najgrawa się z świętości, a tym więcej szkodzi,

Że brzydki jad wyrazem cukrowanym słodzi.

Cnotliwy autor, sędzia pisma swego ścisły,

Baczy, by serc nie psował, słodko łechcąc zmysły.

Cnota i prawda sztukom wyzwolonym sprzyja,

Zatem, kto się o zaszczyt autora dobija,

Niechajże serce zdobi swe cnotą prawdziwą.

Wtenczas go będzie wszystko dotykało żywo,

Wtenczas czucia swej duszy na papier wyleje

I silnym ku dobremu wyrazem zagrzeje.

Sama cnota jest piękna, sama prawda miła.

I ta będzie najlepiej nas książka bawiła,

Którą tysiącem bajek cny pisarz bogaci,

A cnotę z prawdą w żywej maluje postaci.

Nie tknięta prawdą dusza liche myśli rodzi,

A podłość serca do pism autora przechodzi.

Niechaj wiersze nie będą twym rzemiosłem wiecznym.

Kiedy z ludźmi zostajesz w pożyciu społecznym,

Masz swoje obowiązki; ojczyzna cię żąda,

Wzywa przyjaźń, ubóstwo twej ręki wygląda.

Pięknie to, że w pisaniu mocny jesteś wierszy,

Lecz dobrym być człowiekiem - to zaszczyt najpierwszy.

O wy, Muz wychowańcy, szczęśliwi pisarze,

Którym wdzięczna potomność wystawi ołtarze,

Których dowcip, we wszelkie piękności obfity,

Umieszcza razem cnoty i prawdy zaszczyty!

Waszymi oświecony pismy i nauki,

Odlałem te prawidła rymotwórczej sztuki,

Pod wasze je wysokie z chęcią niosę zdanie.

Jeżeli mię samego na dzieło nie stanie,

Jeźli znając, co dobre, sam zrobić nie mogę -

Przynajmniejże młodzieży chciałem skazać drogę.

Oby choć taką korzyść to pismo przyniosło;

Ażeby się przydatną stało drugim osłą,

Która chociaż nic sama rozkroić nie może,

Ostrzejsze jednak robi do krajania noże.

akcesoria bdsm
Ryba się psuje od głowy.