Więcej rodzi i płodem zakwita szczęśliwym.

Acz się nie trzymaj sztuki jak pijany płota.

Nie każda jedne cierpi prawidła robota.

Sztuka, wzięta z przykładów, ścieśnia ludzkie dzieła.

Czyliż wszystko w okresie swym sztuka zamknęła?

Górny genijusz, lotne rozpuściwszy skrzydła,

Za nieprzestępne sztuki wyleci prawidła,

Pójdzie, gdzie zapęd myśli niesie go wysokiej,

Nowe stworzy rodzaje, nowe da widoki.

Czyż jeden rodzaj broni przystępu drugiemu?

Czyż wszyscy podlegamy prawidłu jednemu?

Nowość, co jako światło niespodziane bije,

Co w sobie sztukę dotąd nie poznaną kryje,

Razi umysły w ciasnym zamknięte okresie,

Ale z czasem chwalebne zwycięstwo odniesie.

Godni naśladowania dawni autorowie,

Oni są nasze wzory, oni sztuk twórcowie,

Z ich dzieł się urodziła dla nas trudna sztuka.

Lecz ma-li to być grzechem, że nowych dróg szuka

Genijusz twórczy, nie chcąc iść gościńcem bitym?

Tak wyniosły pisarzem został znakomitym

Milton i smutny Jung, nowe sobie robiąc

Drogi i w nowe kwiaty dzieła swoje zdobiąc.

I na cóż więc prawidła swe sztuka nam kreśli?

Na to, żeby natury trzymać się najściślej.

Tyle mamy dzieł różnych, a wszystkie są godne

Pochwały, skoro tylko z naturą są zgodne.

Kiedyż sztuce natura dobre wzory daje?

Wtenczas, kiedy panują proste obyczaje,

Gdy śmierć ojca przebija krwawym sztychem syna,

Gdy matka dzieci swoje na piersi zaklina,

Kiedy osierociałe po mężach swych wdowy

Nielitościwym włosy rwą pazurem z głowy,

Gdy w powszechnym nieszczęściu król i lud pospołem

Biorą żałobne szaty, w piasku grzebią czołem,

Gdy nowo wyszłe na świat dziecię ojciec bierze

Na ręce i Niebu je oddaje w ofierze,

Po długim oddaleniu gdy syn swe rodzice

Widzi, ściska ich nogi, łzami skrapia lice -

Wszystko, co nosi jakąś na sobie prostotę,

Co nie znaną w tych czasach okazuje cnotę,

akcesoria bdsm
Ryba się psuje od głowy.