Nie zawsze, które ręka chce, wydają tony,

Ani strzelec, choć wprawny, choć usilnie mierzy,

Nie zawsze w sam cel grotem niechybnym uderzy -

Tak przy największym myśli natężeniu snadnie

Błąd, mimo ostrożności autora, wypadnie.

Lecz jeżeli w rozliczne ozdoby bogaty,

Jeźli kształtnie w dobrane przybrał dzieło kwiaty,

I takim, jak należy, tokiem myśl tłumaczy -

Małym plamom rozsądny czytelnik wybaczy,

Mimo siebie przepuści lekkie błędy piora,

W wadach uzna człowieka - w pięknościach autora.

Trudno się czasem w długim nie usterknąć rymie,

Nawet i dobry Homer częstokroć zadrzemie.

Dzieło, co wszelkie w sobie ozdoby zamyka,

Zawsze będzie chciwego miało czytelnika.

Mierne dzieło trudno raz przeczytać do końca.

Lecz dzieło doskonałe, co - jak obraz - słońca

Jasnego się nie lęka, nigdy nie próżnuje

I im częściej czytane, tym więcej smakuje.

Najłatwiej, wziąwszy na nos krzywe okulary,

Ostrym wzrokiem po książkach wyśledzać przywary,

Ślepym być na ozdoby, a wady postrzegać.

Nie mógł przed Zoilami Homer się wybiegać [4],

O których by bez tego dotąd świat nie wiedział,

Ani się przed Bawiemi Wirgili osiedział.

Ale oszczercy w wiecznej niepamięci zgnili,

A sławę dotąd mają Homer i Wirgili.

Lubisz wytrząsać wady, miła ci ta praca -

Dobrze! Lecz słuchaj, jako u Feba popłaca:

Pewien zebrał poety wszystkie błędy w dziele.

Których, jak bystry krytyk, dostrzegł bardzo wiele,

I razem wypisawszy pokazał bożkowi.

Ten, ażeby zapłacił dobrze krytykowi,

Wór żyta zmieszanego z plewą przed nim stawił

I kazał je oddzielać. A gdy on to sprawił

Z ochotą i pewnej się nagrody spodziewa -

Bóg wziął ziarno, a jemu dostała się plewa [5].

Śmiejesz się? Sam nagrody godzien jesteś takiej,

Gdy pracownych piór dzieła bierzesz na przetaki.

Ostry krytyka urząd nie każdego zdobi:

Niech ten sądzi o drugich, który sam co zrobi.

akcesoria bdsm
Ryba się psuje od głowy.