U dawnych bóstwa były wszystkiego sprężyną.

To greckiej, to trojańskiej krwi strumienie płyną,

Palą się nawy, Greków trojańska młódź siecze,

Mści się Achill Patrokla, z Hektora krew ciecze -

Wszystko idzie od bogów wsparcia i obrony,

Ci dla tej niosą pomoc, ci dla tamtej strony.

Mściwa Juno z Palladą, że minął je chlubny

Honor piękności, Troi gotują los zgubny,

A Wenus, co wygrała zaszczyt pożądany,

Za przychylnymi sobie stawia się Trojany.

Nie lubiąc się w zaciętych kobiet mieszać zwady

Jowisz u odwiecznego Fatum szuka rady.

My, którzy inne mamy Boga wyrażenie,

Wiemy, że jest Istnością mądrą nieskończenie,

Nie ma granic swej mocy, jak wszystko z niczego

Wyprowadził, tak wszystkim rządzi wola Jego

I cokolwiek w przedwiecznych wyrokach układa,

To będzie, to odmianie żadnej nie podpada.

Przez winne wielmożności Jego poważenie

Nie możem Go, jak dawne bogi, kłaść na scenie.

Z tych miar więcej Wirgili i Homer korzysta.

Jednakże rozum zdrowy, religija czysta,

Wielki serca charakter, niezłamane męstwo,

Odniesione w zapale nad sobą zwycięstwo,

Cnota zawsze wysoka, ufność w Bogu szczera -

Może u nas wielkiego zrobić bohatyra.

Zamiast bajek pogańskich - w rzeczy przedsięwziętej

Można poruszyć piekło, gdzie w złości przeklętej

Pragną duchy buntowne zniszczyć dobroć Nieba;

Ale im nadto mocy przyznawać nie trzeba:

By chytrością i siłą prawicy swej wsparci

Na swą stronę wygraną przeważali czarci,

Byłoby to zniżeniem Bóstwa majestatu.

Tass i Milton szczęśliwie okazali światu,

Jak się duchy piekielne siliły na zdrady,

A jak Najwyższy dumne zawstydził ich rady.

Grzech mieszać prawdę z fałszem, jakby mogło właśnie

Iść razem objawienie i pogańskie baśnie.

Kto nierozmyślnym piórem prawdę z fałszem braci,

Ten samę prawdę w bajki wystawia postaci.

Wzywać na pomoc Panią z górnego Syjonu,

wibratory
Równy z równym przestaje.