Nie może w chrześcijańskiej materyi wieszczek [19],

Ani babę na stołku zrobionym z trzech deszczek

Nie idzie kłaść z prawymi za równo proroki.

Trzeba dobre mieć zdanie, rozsądek wysoki,

Świętym dawnych bożyszczów nie przyznawać chuci.

Niezgoda szczęścia w niebie wiecznego nie kłóci,

Nie masz w zdaniach różności, nie masz w radzie sporów,

Nie masz rozpustnych biesiad ni skocznych wieczorów,

Ni śmiechów nieprzystojnych. Bóg nasz, Bóg prawdziwy,

Zawsze mądry i święty, wielki i szczęśliwy,

Skarby dobroci swojej z stworzeniami dzieli.

Jego twarzy widzeniem szczęśliwi anieli

I te błogosławione duchy, które złote

Domy wzięły dziedzictwem w nagrodę za cnotę.

On sam panem wszystkiego, On karze, nagradza,

Jego nieokreślona wszystkim rządzi władza,

On pełni w czasie swoje wieczne przeznaczenia,

A wszyscy ze czcią Jego przyjmują skinienia.

Jednak nie wcale bajki znosimy użycie,

Od niej bowiem rzecz bierze i postać, i życie.

Nie odbieramy państwa Trytonom nad wodą

Ni Parkom płytkich nożyc, ani z siwą brodą

Przewoźnikowi piekła nieszczęśliwej krypy,

W której wraz pławi króle i dziady ze stypy.

Dyjana z łukiem, Pallas niech będzie z puklerzem,

Ni Bachowi szklenicy, ni ogromnej bierzem

Herkulowi maczugi, zostawiamy złoty

Wóz Słońcu, którym roczne sprawuje obroty.

Można zręcznie połączyć te wszystkie ozdoby

I cnoty, i występki przekształcić w osoby:

Sprawiedliwości panią wydać z szalą w rękach,

Ślepą losów szafarkę; Nędzę - w gorzkich jękach,

Szumnym Wiatrom przyprawić bystrolotne skrzydła,

Zabójcze ująć Gniewy w hartowne wędzidła,

Straszną Wojnę z miedzianym odmalować czołem,

Czas - ważący niechybnym losy królestw kołem,

Przed Zwycięstwem Strach puścić, za nim Spustoszenie,

Z Pokojem nieść Wesele i Uszczęśliwienie.

Piękna przenośnia cechą rymotwórczej sztuki.

Słodko przyprawne lepiej smakują nauki.

Na to tylko powstajem, na to tylko walczym,

wibratory
Równy z równym przestaje.