Jeżeli epopeja chce mile zabawić

I nigdy czytelnika w tęsknotę nie wprawić,

Niech dzieje bohatyra wielkiego opiewa,

Takiego, co się chwały miłością zagrzewa,

Który przez cnoty swoje, przez broni swej dzielność

Sprawiedliwie zarobił sobie nieśmiertelność;

Niechaj w nim coś wielkiego same wady mają.

Przystoiż mieścić tego między podłą zgrają

I z najlichszym pospólstwa za równo kłaść gminem,

Którego wprzódy boskim uczyniłeś synem

I dawszy wielkie jego cnót wyobrażenie

Poświęciłeś mu trąby bohatyrskiej pienie?

Także cnoty pomiernej nie uchodzi chwalić.

Czyliż może nas taki bohatyr zapalić,

W którym nic szczególnego nie widzim nad ludzi?

Cnota tylko, a cnota wysoka nas budzi.

Nie znajduje się w sercu ludzkim doskonałość.

Może w nim świecić wielkość, powaga, wspaniałość,

Męstwo nieprzełamane, ale trudno, aby

I największy bohatyr nie był czasem słaby.

Te są Homerowego Achilla zaszczyty,

Lecz nawet i w słabościach swych niepospolity,

I mimo wad swych więcej Achilles nas wzrusza

Niźli stała w Wirgilim Trojańczyka dusza.

Niech wielkość serca wszystkie postępki ożywia,

Ta sprężyna dzieł wielkich najbardziej zadziwia.

Cny pisarz Wyzwolonej Tass Jerozolimy,

Tass tak wybornie w polskie przestrojony rymy,

W tym dzieło upośledził, w tym sobie zaszkodził,

Że bohatyr w nim mały. Godfred ci dowodził,

Godfred wygrywał bitwy na nieprzyjacielu,

Lecz naprzód - mało znaczy wśrzód rycerzów wielu,

Którzy dokazywali cudów dzielną dłonią,

Potem - czyni modlitwą więcej niźli bronią.

Wszystko źle bez porządku, jak w matni się zgubię.

Wszakże prostego rzeczy wykładu nie lubię,

Gdy mi z pewnych początków pewne czynisz wnioski.

Kogo zagrzał do dzieła wielkiego duch boski,

Co w silnym obejmuje rzecz całą rozumie,

Ten w samym nieporządku porządnym być umie.

Jako w pięknym ogrodzie wiele jest pościeży,

wibratory
Równy z równym przestaje.