Natenczas ma zupełną dzieło doskonałość.

Gdy i części w nim piękne, i piękna z nich całość.

Proste, skromne powinno być dzieła zaczęcie,

Bez najmniejszej wysady. Ten, który nadęcie

Hukliwą trąbą dzieje opiewać zaczyna

Swojego bohatyra, i Latony syna

Śmiało na pomoc wzywa, cóż godnego dalej

W dziele swoim nam powie, żebyśmy nie spali?

Czy się równie potrafi utrzymać w robocie?

Ledwie co podniósł skrzydła, jużci leży w błocie;

Nie dotrzymał nam słowa, choć obiecał siła,

Tak drobną mysz w połogu góra urodziła.

Jak mi się ten podoba, co się nie nadyma,

Co mało obiecuje, a wiele dotrzyma!

Podając bohatyra czasom wiekopomnym,

Tak zaczyna swe dzieło, tonem prostym, skromnym:

"Walki i męża powiem, który naprzód z Troje

Zjechawszy, na brzeg włoski przybił nawy swoje.

Wiele ten był i ziemią, i morzem trapiony,

Gwałtem bogów i gniewem okrutnej Junony".

Potem się coraz wyżej do góry podnosi,

Szumy wiatrów i srogie flagi morza głosi,

A dalej śmielszym jeszcze postępując rymem,

Tajne bogów wyroki ogłasza nad Rzymem,

Jak nad całym obejmie światem panowanie.

Toż się w czarne spuściwszy Erebu otchłanie,

Liczy straszne piekielnych dziwolągów mary

I okrutne bezbożnych ludzi w piekle kary,

I sędziów nieujętych wyroki straszliwe.

Wreszcie wszedłszy na pola Elizu szczęśliwe

Stawia duchów wybranych orszak znakomity,

Którym winien Rzym rady i miecza zaszczyty.

Nie zawsze trzeba górno na Pegazie latać,

Lecz wspaniałość słodyczą, wdzięk mocą przeplatać,

Tysiączne z rozmaitych stron ozdoby ściągnąć,

Wspaniałość z przyjemnością słodkim węzłem sprzągnąć;

Wystawić bohatyry podziwienia godne,

I w szczęściu, i w nieszczęściu zawsze z sobą zgodne,

Wspaniałym tchnące sercem, w urazach otwarte,

A nawet, mimo swoich wad, szacunku warte.

W tym Homer jest przedziwny. Homer niezrównany [21]:

wibratory
Równy z równym przestaje.