Każdy ma swe zamiary, każdy ma swe żądze;

Dumny lubi ukłony, łakomy pieniądze.

W jednym oka rzuceniu dusza z nas wybiega,

Ale nierównie każde oko ją postrzega.

W ciasnej duszy zamknięty łakomiec nieczuły

Na same tylko patrzy z pieniędzmi szkatuły,

Nie zna dobroczynności i byle miał więcej,

Byle kilka do skrzyni przygarnął tysięcy,

Nie dba, że go przeklina człowiek nieszczęśliwy;

Ni z niego obywatel, ni człowiek poczciwy.

Zabobonnik fałszywą napojony cnotą

Nie dba o zyski ziemskie, za nic waży złoto,

Ale gdy w niebo patrzy - zabija na ziemi.

Obłudnik mami oczy pozory zwierzchnemi,

Lecz mu się przypatrz dobrze: ta odmiana twarzy,

To zdradne oko wyda, jakie złości warzy.

Filut grzecznie się kłania, słodkim tonem mówi,

A gdy zwiedzie głupiego, gdy się zeń obłowi,

Z swoich sztuk się przechwala, z prostoty się śmieje.

Płochy wielkie na piasku zakłada nadzieje,

Które jednym podmuchem lada wietrzyk ściera.

Jedną daje rozrzutnik ręka, drugą zdziera.

Człowiek poczciwy wszystko dla Boga i ludzi

Gotów uczynić, jego nędza bliźnich budzi;

Chętnie się z nieszczęśliwym majątkiem swym dzieli,

Kiedy dobrze uczyni, z tego się weseli;

Upadek ma w nim wsparcie, smutek pocieszenie,

Zdrową radę wątpliwość, przyjaźń zasilenie;

Dobro ludzi jedynym starań jego celem,

On prawdziwym ludzkiego rodu przyjacielem.

Tak trzeba wydać wady, trzeba wydać cnotę,

Za taką sprawiedliwy dank weźmiesz robotę.

Wszystko z następstwem czasu mieni się - i z wiekiem

Człowiek coraz to innym staje się człowiekiem.

Dziecię, co już na ziemi krzepkie stawia kroki,

Na kiju z rówienniki płoche czyni skoki;

Niesposobne do statku, z lada czego płacze,

Znowu, lada łakotką utulone, skacze.

Młody, gorący w chuci, niestateczny w myśli,

Coraz inne układy w pustej głowie kreśli,

Nowa coraz odmiana idzie za odmianą,

wibratory
Równy z równym przestaje.